Pisanie wg Wróbla – to akt psychomotoryczny, na który składają się:
- słuchowe wyodrębnienie głoski,
- rozpoznawanie jej odpowiednika litery,
- rozmieszczenie kolejnych liter w wyrazie,
- napisanie litery lub wyrazu
Umiejętność pisania charakteryzują:
-zdolność spostrzegania analityczno-reprodukcyjnego (rozpoznawanie, porównywanie, odtwarzanie znaków)
-zdolność przetwarzania obrazu graficznego na obraz ruchu dynamicznego
Na czynność pisania składają się 3 elementy:
-psychologiczny
-fizjologiczny
-motoryczny (ruchowy)
Ad. l. Dotyczy analizy i syntezy słuchowej, wzrokowej i ruchowej. Dziecko ma posiadać słuchowe wyobrażenie odpowiednika litery w postaci głoski, ujmować literę i wyraz jako całość, wyobrazić sobie drogę kreślenia litery.
Ad. 2. Uwarunkowanie fizjologiczne czynności pisania polega na złożonych pobudzeniach nerwowych, ich integracji w korze mózgowej i aparacie ruchowym ręki.

Ad.3. Ruchy ramienia i przedramienia (ruchy większe) oraz ruchy kiści dłoni i palców (ruchy małe).

Budowa oka. Ściana gałki ocznej składa się z 3 warstw:
twardówki, naczyniówki i siatkówki.

Przednia część twardówki – rogówka jest nieco uwypuklona i przeźroczysta. Naczyniówka zawiera naczynia krwionośne i komórki barwnikowe; przechodzi w tęczówkę, pośrodku której znajduje się źrenica. Najgłębszą z warstw jest siatkówka, która w przedniej części oka przechodzi w mięsień rzęskowy – do niego przymocowana jest soczewka. To ona zbiera światło i tworzy obrazy przedmiotów, które rzuca na tylnią ścianę siatkówki. Włókna, znajdującego się z tyłu, nerwu ocznego wnikają w siatkówkę, w warstewkę czopków odpowiedzialnych za widzenie kolorów i słupków odpowiedzialnych za wrażenia jasności.
Nerw wzrokowy przekazuje te wrażenia do kory mózgowej, w okolice tzw. szczeliny ostrogowej w płacie potylicznym mózgu. Obrazy są najostrzej widziane, gdy padają na
tzw. plamkę żółtą. By tak się działo, soczewka musi zmieniać swój kształt (spłaszczać się lub uwypuklać) – proces ten to akomodacja.
Podczas czytania oko wykonuje 3 rodzaje ruchów:
- skoki postępujące
- ruchy wsteczne (podczas ujmowania poszczególnych głosek lub sylab w wyrazach, całych wyrazów)
- ruchy zwrotne (przechodzenie do następnego wiersza).
Ważną rolę w rozpoznawaniu wyrazów mają:
- litery początkowe i końcowe
- litery ponadliniowe
- litery podliniowe

Teoria Dirka Bakkera

Filed Under Czytanie pisanie | Comments Off

Punktem wyjścia teorii Dirka Bakkera są dane dotyczące anatomicznej struktury i fizjologii mózgu człowieka oraz jego funkcjonowanie w odniesieniu do procesów poznawczych.
Półkule mózgowe są zróżnicowane funkcjonalnie.
U większości ludzi lewa półkula odpowiada za sprawności związane z językiem i pracuje na podstawie strategii językowych, prawa półkula związana jest z percepcją kształtu i przestrzeni, wykorzystuje strategie oparte na percepcji wzrokowo-przestrzennej.
W czynność czytania zaangażowane są równocześnie obie półkule, choć w niejednakowym stopniu.
Strategia czytania czyli stopień zaangażowania półkul zależy od umiejętności czytania i cech graficznych tekstu.

Dla dziecka uczącego się czytać każdy tekst jest percepcyjnie złożony i odbierany jako forma graficzna. Dlatego wstępna faza nauki czytania tzw.
czytanie elementarne jest w znacznym stopniu kontrolowane przez prawą półkulę mózgu.
Początkowo odbierane przez dziecko litery i wyrazy jako
nic nieznaczące obrazki, stopniowo stają się znajome, nabierają znaczenia.
Zmniejsza się aktywność prawej półkuli w czasie czytania na rzecz zwiększenia aktywności lewej półkuli. Dziecko zaczyna rozpoznawać wyrazy i czytać tekst na bazie doświadczenia językowego. A zatem przestaje skupiać się na „wyglądzie” liter i wyrazów, a zaczyna koncentrować się na treści.
Wzrasta tempo czytania. To „przełączenie półkulowe” ma
miejsce około 8 roku życia.


keep looking »